قانون شوراهای حل اختلاف، به‌عنوان سازوکار رسمی حل اختلافات غیرکیفری در جمهوری اسلامی ایران، با هدف کاهش بار پرونده‌های قضایی، تسریع در حل و فصل اختلافات و ارتقای دسترسی مردم به عدالت، چارچوب حقوقی و سازمانی تشکیل و فعالیت این شوراها را تعیین می‌نماید.

مفاد قانون ناظر بر وظایف و اختیارات شوراها در رسیدگی به دعاوی مدنی و خانواده، نحوه انتخاب و آموزش اعضا، ضوابط میانجیگری و صلح و سازش، و ترتیبات نظارت و هماهنگی با مراجع قضایی است. این قانون با پیش‌بینی فرآیندهای شفاف، حقوق طرفین و قابلیت اجرای توافقات، به تضمین عدالت، کاهش تعارضات و تقویت اعتماد عمومی در فرایند حل اختلاف کمک می‌کند.

اجرای این قانون با راهبری و نظارت قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران و همکاری شوراها و دفاتر رسمی حل اختلاف، مبنای ارتقای کارآمدی نظام قضایی، کاهش اطاله دادرسی و افزایش دسترسی شهروندان به راهکارهای صلح‌آمیز و قانونی حل اختلافات است.